امروز گفتم یک کم جامعه مدنی رو در نظر بگیرم و هم در جهت کم کردن آلودگی هوا و هم در جهت کمک به جیب مبارک که روزهای آخر ماه رو به سختی هرچه تمام می گذرونه با حمل و نقل عمومی برم سرکار. البته نه اینکه من ماشین شخصی داشته باشم. اما همین تاکسی هم یکجور هم عمومی هست و هم نیست. اصلا بخوام روز ماه رمضونی راستش رو بگم می خواستم یک کم هزینه رفت و آمدم به اداره رو کم کنم. کرایه تاکسی توی مسیر من خیلی گرونه.
توی وسایل عمومی اتوبوس و مینی بوس که دوران دانشجویی خیلی خوب جوابشونو پس داده بودن. یادمه آخرین باری که سوار اتوبوس شدم دعوای خیلی سختی بین دوتا آقا که یکیشون وارد قسمت خانم ها شده بود اتفاق افتاد. اون یکی به این یکی معترض که مگه خودت مادر و خواهر نداری. و این یکی داد می زد که به تو مربوط نیست. بعد اون یکی یک حرف ناجوری بهش زد که من معنیش رو نفهمیدم. البته روم هم نشد از کسی بپرسم چون به هرحال نباید توی اون دعوای ناجور حرفی تو مایه های "ای بی تربیت" و یا "بد بد بد" به هم گفته باشن. دعوا بالا گرفت و این وسط همای بخت اقبال طبق معمول چرخ زد و اومد روی من نشست. مردکی که وارد قسمت خانم ها شده بود وسایلی که دستش بود رو به سمت اون یکی پرت کرد و از شانس خوب من یکی ازابزارهای خیلی سنگینش محکم خورد تو پهلوی من. نفسم بالا نمی اومد. زبونم بند اومده بود. همون جا از اتوبوس پیاده شدم و بقیه راه رو با تاکسی رفتم. این آخرین باری بود که از دانشگاه با اتوبوس برگشتم خونه.
بنابراین دیروز گزینه اتوبوس رو از ذهنم پاک کردم و مترو رو انتخاب کردم. با اینکه یک دور شمسی قمری باید باهاش می زدم اما به هر حال هوای پاک و آرامش و عدم ترافیکش کلی مزیت بود که می تونستم به خودم بقبولونم که با مترو برم سرکار. به علاوه هزینه رفت و آمدم به یک چهارم تقلیل پیدا می کرد.
بلیط خریدم و از پله ها پایین رفتم. طق برنامه قطار باید راس ۷:۰۳ می رسید. اما ساعت ۷:۱۵ با کلی معذرت خواهی اون خانمه که اون بالا نشسته و هی میگه که تو کدوم ایستگاه هستین و از درها فاصله بگیرید و پشت خط قرمز بایستید و... به ایستگاه رسید. سوار شدیم. با اینکه به علت دیرکردش کلی آدم جمع شده بود اما بالاخره جا برای ایستادن بود. تا اینجای قضیه بد نبود. ایستگاه امام خمینی باید پیاده میشدم و خط عوض ميكردم.
پیاده شدم. سیل جمعیت مثل روز محشری که ندیده ام و تعریفش رو شنیده ام به سمت خروجی ها می دویدن. اولش علت دویدنشون رو نفهمیدم . ولی بعدش که هل دادن های مردم من رو به سکوی بعدی رسوند خیلی خوب فهمیدم که من هم باید میدویدم.
خیلی شلوغ بود. مردم همه توی چند ردیف روی لبه ایستاده بودن. آماده باش که تا قطار رسید بپرن بالا. اولین ردیف روی نوک پا درست روی لبه ایستاده بودن. کافی بود یکی از اون عقب یک هل کوچولو بده تا یکی از همون حوادثی که توی اخبارهای خارجی در مورد ایران و همسایگانش تعریف می کنن رخ بده. آقای سخنگو پشت بلندگو فقط فحش نداد. اینقدر داد و هوار کشید که از سکو فاصله بگیرید که آخرش به سرفه افتاد. داد می زد هی آقا مگه با شما نیستم. از سکو فاصله بگیر. اما هیچکی حاضر نبود از جایی که با اون زحمت روی لبه سکو بدست آورده یک سانت عقب نشینی کنه.
بالاخره قطار اومد. قبل از باز شدن درها فشار جمعیت چندبرابر شده بود. درها که باز شدند سیل جمعیت فشرده داخل که می خواستند بیرون بیان و مردمی که می خواستن داخل واگن ها بشن با هم تداخل کرد و اینطوری بود که یکهو جیغ و داد همه بالا رفت که آی خانم مگه کوری و یا کیفم رو کجا می بری و یا له شدم و یا جیغ بچه ای که توی این هیر و ویر مامانش رو گم کرده بود. با هر زور و زحمتی بود چند نفری پیاده شدن و چند نفری هم تونستند سوار شن. اما حالا در ها بسته نمی شد. مرد بیچاره پشت بلندگو داد می زد که از درها فاصله بگیرید. اما انبوه جمعیت که از درهای مترو آویزون بودن اجازه نمی دادن درها بسته شه. چند دقیقه ای طول کشید تا مسئول قطارها اومد و یکی یکی آدم هات آویزون رو پیاده کرد تا درها بتونه بسته بشه.
این حادثه برای دو قطار بعدی هم اتفاق افتاد و من هم نتونستم سوار شم. دیگه خیلی بیشتر از اونچه فکرش می کردم دیرم می شد اگر نمی تونستم سوار قطار چهارم بشم. بنابراين مجبور شدم يك كم مثل بقيه با سيستم "هل بده و آويزون شو" رفتار كنم. سوار شدم اما اوضاع داخل خيلي بدتر از بيرون بود. همه جيغ ميزدن.
چند نفري اون تو لابلاي جمعيت حبس شده بودن و نتونسته بودن ايستگاهي كه مي خواستن پياده شن و مدام جيغ مي زدن. هر ايستگاه كه نگه مي داشت. دو فشار از مقابل هم وارد ميشد. اونهايي كه مي خواستن بيرون بيان و اونهايي كه مي خواستن سوار شن.
اون روز خيلي بد گذشت. علاوه براينكه يك ساعت دير به اداره رسيدم كمر درد شديدي هم دچار شدم. البته تجربه خوبي شد كه ديگه هوس هيچ نوع حمل و نقل عمومي نكنم. اونهم از نوع متجددش.
