یک دانه شن

بازي حساسيت‌ها

sandytower — Sat, 28 Jun 2008 05:26:00 GMT

رويا من رو دعوت كرده به بازي حساسيت‌ها (فكركنم بزرگ و كوچيكش خيلي فرق نكنه)

من كلا از خيلي چيزها بدم ميآد. يعني خيلي چيزها اعصابم رو خرد مي‌كنه. طوري كه حسابي عصبي مي‌شم

۱. از اينكه يك نفر آدامسش رو پر سر و صدا بخوره و از اين تق‌تق‌هاي رگباري زير دندونش دربياره سرم رو مي‌خواهم بكوبم به ديوار.

۲. از اينكه يه نفر فكركنه كه من خرم خيلي حرصم درمياد. هميشه هم يه جوري بهش مي‌فهمونم كه خر خودتي!!

۳. از اينكه يه نفر هي از خودش و مامان و باباش و يا بچه‌ نابغه‌اش تعريف كنه خيلي حرصم مي‌گيره. و البته اگه اينكار رو با ظرافت خاص و به طور غير مستقيم انجام بده خيلي خيلي بيشتر.

۴. از اينكه يه نفر جوراباش رو تو نشيمن دربياره بعدش هم گوله كنه بندازه زير مبل هم خيلي بدم مياد.

۵. حساسم به اينكه غذايي كه با زحمت پختم رو كسي نخوره و يا كم بخورند. البته اين بيشتر شبيه زورگوييه تا حساسيت!

و خيلي حساسيت‌هاي ديگه كه الان يادم نمي‌آد.

پروفسورها

sandytower — Tue, 24 Jun 2008 13:28:14 GMT

امروز حدود ساعت 1 بود كه دوباره يك مخترع زنگ زد و بيشتر از نيم ساعت پشت تلفن تقريبا ميخوام بگم كه چرت و پرت گفت.

از وقتي توي اين اداره اومدم به طور متوسط روزي يك مراجعه كننده حضوري، تلفن و يا نامه داشته‌ام كه يك نفرادعا كرده محصولي ساخته كه مصرف انرژي رو تا خدا درصد كاهش ميده. همشون هم به يمن بركت وجود يك اداره ثبت اختراعات و مالكيت معنوي كه اصلا هيچ ديدي تقريبا از هيچ چيزي نداره يك گواهي ثبت اختراع زير بغلشونه. از اونجايي كه بيشترشون هم از دنيا بي‌خبرند فكر مي‌كنند كه داشتن يك گواهي ثبت اختراع از اون اداره يعني اينكه الان اونها يك نابغه هستند و دولت هم بايد ازشون حمايت كنه و پول بهشون بده.

همين پارسال بود كه يكيشون برامون يك دردسر اساسي درست كرد. بعد از اينكه از ما جواب منفي شنيد (آخه با فويل آلومينيوم و رنگ سياه ساختماني آبگرمكن خورشيدي درست كرده بود) كار را به رهبري و رياست جمهوري و مجلس و انواع و اقسام سيستم‌هاي بازرسي و حسابرسي (كه تعدادشون هم كم نيست) كشاند. حالا بيا و به آقايون ثابت كن كه طرحش مزخرفه و جواب نميده. آخرش هم بهمون بست كه زد و بند داريم و...

خوب همه چيز بايد توي اين مملكت به هم بياد.

سر همين قضيه بود كه با همكارم يك بحث طولاني راه افتاد در مورد اينكه كلا علم و گسترش مرزهاي علم توي اين مملكت ادعاي مزخرفيه و مثل هر چيز ديگه اينهم فقط انگيزه‌اي براي پول درآوردنه.

همه اين مخترعين تقريباً بي‌سوادي كه سراغ ما ميان فقط سراغ پول رو ميگيرن.

مدیریت احساس

sandytower — Wed, 23 Apr 2008 08:18:30 GMT

عادتمه! يعني اگه براي هر روزم يك داستان جديد غصه‌دار نسازم روزم شب نميشه. هميشه يك چيزي دارم كه بخواهم غصه‌اش رو بخورم. هميشه هم براي بقيه است.

چقدر اين جملات برام آشناست. نمي‌دونم شايد قبلا هم نوشته‌ام كه اصولا آدم غصه‌پروري هستم. نمي‌دونم اين شايد يك بيماري باشه اما من نمي‌دونم چه اسمي براش بگذارم. اما من به اين درد مبتلام. هميشه مي‌گرددم تا يك چيزي پيدا كنم و براش غصه بخورم. تقريبا هميشه‌ هم به اطرافيانم برمي‌گرده. كساني كه زياده از حد روشون حساسم.

اما خيلي وقت‌ها فكر مي‌كنم كه من لحظه‌هاي خوب زندگي‌ام رو فداي نگراني براي اونها مي‌كنم. نمي‌دونم شايد همه همينطور باشن، اما در مجموع فكر مي‌كنم رويه خوبي براي زندگي ندارم و اين همه غصه داشتن و نگران بودن براي بقيه خيلي آزاردهنده است.

خيلي وقت‌ها به آدم‌هايي كه راحت زندگي‌ مي‌كنن و زياد رو خانواده‌شون حساس نيستن حسودي‌ام ميشه. خيلي تلاش كردم. خيلي هم فكر كردم اما نتونستم راهي براي مديريت احساسم پيدا كنم.

دستفروش

sandytower — Tue, 11 Mar 2008 10:28:50 GMT

چند سالي ميشه يك راه قديمي براي كاسبي آد‌هاي بي‌بضاعتي كه پول خريد يا اجاره مغازه ندارند، دم نوروز خيلي جدي ميشه. خيابون ما از بالا تا پايين كلي بساط پهن ميشه. از شير مرغ تا جون آدمي‌زاد.

حتي مانتو و شلوارجين كه نياز به اتاق پرو داره هم توي خيابون فروخته مي‌شه. جنس‌هاي ارزان قيمتي كه البته اصلا كيفيت نداره اما اين سال‌ها كه اوضاع درآمدها و دخل و خرج خيلي خرابه، خيلي طرفدار داره. اينجا مردم خيلي مي‌خرند. يعني خيلي خريد مي‌كنند. اما در خيلي از موارد جنس‌هاي بي كيفيت و ارزان چيني. كه شايد هيچ وقت درست هم استفدده نشند.

ديشب چندتا پسر روسري و دامن مي‌فروختند. يكي از فروشنده‌ها از تاريكي پياده رو استفاده كرده بود و يكي از دامن‌ها رو پاش كرده بود و يك روسري هم سرش پوشيده بود و داد مي‌زد و مي‌خنديد. برام جالب بود. به خودم مي‌گفتم فقط خدا ميدونه كه اين بشر چقدر مشكل داره تو زندگيش. اما از اين فرصت براي شادي خودش استفاده كرده.

فرصت

sandytower — Tue, 04 Mar 2008 06:52:18 GMT

عادتمه! هميشه هم‌جا همه چيزم رو جا ميگذرام. ديگه از مصطفي خجالت مي‌كشم. اين‌كه كليدم بمونه تو خونه و بيام بيرون يك چيز عاديه. تقريبا هر ده روز يكبار بايد ساعتي پشت در بمونم تا مصطفي برسه. ديروز كه بدتر از هميشه بود. تلفنم رو تو خونه جا گذاشتم. كليد خونه رو تو ماشين. ساعتم رو توي دستشويي اداره و كارت تلفنم رو كه براي مواقع ضروري دارم گم كرده بودم. هيچ جوري نمي تونستم به كسي خبر بدم كه پشت در مونده‌ام. به ناچار بعد از يك ساعتي منتظر شدن راه افتادم رفتم سر كوچه به سوپرماركت محل، ازش خواستم كه اجازه بده يك تلفن كوچيك بزنم. خيلي من من كرد. كمي غر زد و دست آخر گفت كه سرش شلوغه و نمي‌تونه كاري برام بكنه.!!!

خداي من! واقعاً وقتي آدم فرصت پيدا مي‌كنه كه يك كاري براي كسي كه خيلي مضطربه بكنه چرا از اين فرصت استفاده نمي‌كنه؟!

دلخوري سياسي

sandytower — Mon, 25 Feb 2008 10:02:00 GMT

خنده داره! هم خنده‌دار و هم ناراحت كننده! شايد هم اشك آدم رو وقتي واقعاً درگيرش باشي دربياره.

به قول مامانم اين انقلاب و حكومت همه رو از هم دور كرده. باعث شده خيلي‌ها از هم فاصله بگيرن. بحث داغ مهموني‌ها فقط سياست است و تحليل‌هاي سياسي!

يه مادربزرگ دارم كه هم خيلي مهربونه هم خيلي سياسي. الان داشتم با مامانم صحبت مي‌كردم ديدم دلش گرفته. از مادربزرگم ( يعني مادر خودش) دلخور بود. مي‌گفت آدم‌ها رو دو دسته كرده: آدم‌هايي كه موافق رژيمند و اون‌هايي كه نيستند. اون‌هايي كه هستند بايد مدام تلوزيون ايران ببينند و شبكه خبر گوش بدهند. از رييس جمهور محبوب تعريف كنند و توي نمازجمعه و راهپيمايي‌ها پاي ثابت باشند. از همه بدتر توي مهموني‌ها فقط بايد حرف سياسي موافق بزنند و از جشن هسته‌اي و دستاوردهاي احمقانه تعريف كنند. به اسراييل بد و بيراه بگن و خيلي كارهاي ديگه كه اين روزها مي‌بينيم از بعضي آدم‌ها سر ميزنه!

اما اون‌هايي كه مخالفند و يا اصلا دوست ندارند دخالت كنند، بهتره اصلا حرف نزنن. حتي در مورد آب‌و هوا هم اگه اظهار نظر نكنند بهتره چون همه حرف‌هاشون يه جورهايي بوي مخالفت ميده.

امروز صبح مثلا شنيدم كه در مورد كسي كه از نبود تاكسي و اتوبوس توي محلشون شكايت كرده بود گفته كه تقصيره خودشه. تا چشمش دربياد. مي‌خواست نياد بالاي شهر خونه بخره. يك كم بره پايين‌تر!!

مي‌خندم وقتي مي‌بينم كه آدم‌ها اينقدر درگير پوسته شدند. و گريه‌ام مي‌گيره كه وقتي مي‌بينم كه مادربزرگمه و رفتارش مامانم رو ناراحت مي‌كنه.

برف نو!

sandytower — Wed, 02 Jan 2008 06:54:31 GMT

روزهاي برفي يا باروني احساس مي‌كنم كه حداقل 10 سال جوونتر شده‌ام. ديگه اثري از خستگي روزمرگي‌هاي و تكرارها در من باقي نمي‌مونه. بي‌نهايت شادم و الكي حرف مي‌زنم، مي‌خندم و بلند بلند يه آواز رو زمزمه مي‌كنم. درست مثل امروز كه با يك نون داغ زير برف قدم مي زدم و شعر "در شب سرد زمستاني" رو مي‌خوندم.

واي خدايا! چقدر قشنگه! و من چقدر خوشبختم كه مي‌بينم. كه زنده‌ام و اين روزهاي قشنگ زمستوني رو مي‌بينم.

برف نو! برف نو! سلام! سلام!

بنشين خوش نشسته اي بر بام!

نشانی

sandytower — Sun, 02 Dec 2007 12:20:25 GMT

امروز توي راه خونه به اداره از بيكاري نمي‌دونم چرا ياد دبيرستان افتادم. ياد اون موقع كه همه دخترهاي مدرسه تلاش مي‌كردن كه نشاني ويژه‌اي داشته باشن. نشاني‌اي كه اون‌ها رو از ديگران متمايز مي‌كنه. به راحتي سعي مي‌كردن كه شبيه بقيه نباشن.

يكيشون رو به خصوص خوب يادمه. تلاش مي‌كرد كه بدون آدامس ديده نشه. هميشه سر كلاس، سر ناهار، زنگ‌هاي تفريح، سر برنامه صبحگاهي، هميشه در حال جويدن آدامس بود. اگر يك روز خداي نكرده بدون آدامس مي‌موند مثل معتادها زمين و زمان رو به هم مي‌دوخت تا از يك گوشه مدرسه يك دونه آدامس پيدا كنه. كاملا معلومه كه آدم ممكن نيست به آدامس اعتياد پيدا كنه اما وقتي تلاش مي‌كنه كه اون رو نشونه خودش قرار بده سعي مي‌كنه هيچ وقت بدون اون ديده نشه. حتي توي ماه رمضون با اين كه روزه ميگرفت اما آدامس هم مي‌جويد. مي‌‌گفت خودم رفتم از يك آخوندي پرسيده‌ام كه اگر مزه آدامس رفته باشه روزه را باطل نمي‌كنه. به همين خاطر بعد از افطار آدامس مي‌جويد و موقع خواب درش مي‌آورد و براي فردا نگاهش مي‌داشت!!!

يا يكي ديگه از بچه‌ها نشونيش رو يك شال گردن خيلي باريك و نازك انتخاب كرده بود. هيچ وقت بدون اون شال گردن نبود. هميشه اون رو دور گردنش از روي مقنعه مي‌پيچيد و حسابي هم ذوق مي‌كرد كه وقتي يكي از معلم‌ها ازش مي‌پرسيد جريانش چيه؟ ذوق مرگ ميشد كه اون متوجه نشاني اون شده و از فردا شال گردن رو محكم‌تر مي‌چسبيد.

مي دونم كه پيدا كردن نشوني كه تو رو از بقيه هم شكل‌هات جدا كنه توي اون سن خيلي طبيعيه. اما نمي دونم كدوم بهتره. شايد الان تو سي سالگي به نظرم خيلي بچه‌گانه بياد كه آدم يك همچون چيزهايي رو نشاني كنه و يا اصلا تلاش كنه با بقيه فرق داشته باشه، اما در مجموع فكر مي‌كنم كه بي نشاني بودن مثل حال و روزهاي امروز ما و گم شدن تو جنگل آدم‌هايي كه هر روز همه مثل هم سر كار ميرن، مثل هم لباس مي‌پوشن، مثل هم رستوران مي‌رن، مثل هم مهموني مي‌گيرن و خلاصه اداي همديگر رو درميارن اصلا خوب نيست. نتيجه‌اش اينه كه كم كم همه مثل هم فكر مي‌كنن.

گوگول. گوگول نازنین!

sandytower — Tue, 20 Nov 2007 04:25:18 GMT

من فكر مي‌كنم هيچ كسي بهتر و بيشتر از گوگول نتونسته روزگار مردم خودش و جامعه مسخره دوران خودش رو بفهمه و در موردش اونقدر كامل بنويسه كه تو با تمام وجودت اون وضعيت رو درك كني.

"يادداشتهاي يك ديوانه" رو تقريبا پارسال خوندم و از خوندنش بي نهايت لذت بردم. بعد از خوندن "مرشد و مارگريتا"كه به همان سال اول چاپش برمي‌گرده تقريبا هيچ كتابي من رو اينقدر مجذوب خودش نكرده بود. شايد دليلش همزاد پنداري با شرايطي است كه گوگول از كشورش در اون سال‌ها ترسيم كرده. درد مردم كشورش، وضعيت نابسامان فرهنگ، رقابت مسخره براي داشتن چيزهاي مسخره‌تر، افتخارات مضحك، پست‌هاي دولتي خنده‌دار و بدون كاربرد و تصاوير ديگه‌اي كه از روسيه اون سال‌ها ترسيم شده بي‌شباهت به وضعيت الان كشور ما نيست. شايد دليل اين‌كه تونستم اين كتاب رو دوبار بخونم همينه. البته هنوز هم دلم مي‌خواد كه بازهم بخونمش.

به اونهايي كه نخوندن كتاب رو توصيه مي‌كنم كه حتما بخوننش و به اون‌هايي كه خوندن توصيه مي‌كنم دوباره بخوننش.

البته کتاب های خوب رو مترجمان خوب ترجمه می کنند. ترجمه آقای دیهیمی مثل همیشه عالیه!

خسته ام

sandytower — Sun, 04 Nov 2007 03:17:18 GMT

خسته‌ام از آرزوها، آرزوهاي شعاري شوق پرواز مجازي، بال‌هاي استعاري

لحظه‌هاي كاغذي را روز و شب تكرار كردن خاطرات بايگاني، زندگي‌هاي اداري

آفتاب زرد وغمگين، پله‌هاي رو به پايين سقف‌هاي سرد و سنگين، آسمان‌هاي اجاري

عصر جدول‌هاي خالي، پارك‌هاي اين حوالي پرسه‌هاي بي خيالي، نيمكت‌هاي خماري

رونوشت روزها را روي هم سنجاق كردم شنبه‌هاي بي پناهي، جمعه‌هاي بي قراري

عاقبت پرونده‌ام را با غبار آرزوها خاك خواهد بست روزي، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه باز حوادث درستون تسليت‌ها، نامي از ما يادگاري

قيصر امين پور